سایت گروه مجلات همشهری: بازی‌های آسیایی 2010 در گوانگژو با حضور قریب به 8هزار ورزشکار و حدود 2500 مربی، دست‌اندرکار و مدیر تیم‌های ورزشی برگزار شد و نزدیک به 600 هزار نفر از جوانان چینی نیز در امر برگزاری مسابقات، حضوری فعال داشتند و به عنوان داوطلب، کارهای بسیار متنوعی را انجام دادند. به این ترتیب کمیته برگزاری، نیازمند یک برنامه مدون و منظم در زمینه حمل و نقل بود و به اشکال مختلف این حجم از نیروی انسانی را جابه‌جا کرد.


نشریه تاکسی به قلم مانی راهبر گزارش جالبی از روند جابه جایی مسافران در گوانگژو منتشر کرده است:

مسیرهای رفت و آمد در حین برگزاری بازی‌ها، عمدتا به آمد و شد ورزشکاران و خبرنگاران از دهکده بازی‌ها تا استادیوم‌ها، رفت و آمد ورزشکاران و خبرنگاران در داخل دهکده و رفت و آمد تماشاگران از داخل شهر به ورزشگاه‌ها بود. برای هر یک از این بخش‌ها کمیته برگزاری مسابقات، وسایل نقلیه متنوع و دسترسی‌های مختلف پیش‌بینی کرده بود اما رفت و آمد ورزشکاران و خبرنگاران در دهکده بازی‌ها، با شیوه منحصر‌به فردی انجام می‌شد. در شرایطی که خبرنگاران، ورزشکاران و تماشاگران برای رسیدن به ورزشگاه‌ها از خطوط ویژه اتوبوسرانی، مترو و حتی تاکسی بهره می‌بردند اما در داخل دهکده رسانه‌ای (MPc) و دهکده ورزشکاران ماجرا به کلی متفاوت بود. کمیته برگزاری مسابقات از همان روز اول به خبرنگاران و ورزشکاران وعده داد که برای تردد در دهکده رسانه‌ای و حتی در فضای داخلی ورزشگاه‌ها، از وسیله نقلیه‌ای خاص و در عین حال بدون آلایندگی استفاده خواهد کرد؛ یک تاکسی جادار با موتور برقی و رانندگانی که ویژگی‌های خاص داشتند.

تاکسی برقی

محل اسکان ورزشکاران و خبرنگاران در بازی‌های آسیایی گوانگژو در شهرکی بیرون از شهر قرار گرفته بود و مبادی ورودی این شهرک در منطقه معروف به «های‌بانگ» به شدت از سوی یک سیستم امنیتی کنترل می‌شد. در واقع برگزارکنندگان بازی‌ها، کاری کرده بودند که هیچ کس جز خبرنگاران و ورزشکاران و البته اعضای پرشمار کمیته برگزاری، شانس ورود به دهکده را نداشته باشند. در چنین شرایطی خبرنگاران، ورزشکاران و اعضای کمیته برگزاری با استفاده دائمی از کارت شناسایی مشخصی که به گردن آنها آویزان بود، به عنوان شهروندان موقتی این شهرک شناخته می‌شوند و از یک وسیله خاصی نیز برای تردد استفاده می‌کردند.

این وسیله خاص یک اتومبیل گلف سفیدرنگ با چهار ردیف صندلی بود که در خیابان‌های خلوت و پاکیزه دهکده خبرنگاران و ورزشکاران می‌چرخید و در مسیر، مسافرانش را سوار می‌کرد و به مقصد می‌رساند. این تاکسی ساده و در عین حال کارآمد می‌توانست در ظرفیت کامل، ده نفر را سوار کند اما گاهی خبرنگاران و عکاسان به خاطر وسایل و امکانات بسیار سوار بر آن می‌شدند و ظرفیت انسانی آن را تا پنج نفر کاهش می‌دادند.تاکسی سفیدرنگ دهکده بازی‌ها، دائما از آخرین بلوک ساختمانی محل اسکان خبرنگاران یا ورزشکاران به سوی آخر خط که مرکز رسانه‌ای بازی‌ها و رستوران بود، رفت و آمد می‌کرد و رانندگان نیز مدام مسیر حرکت خود را به مسافران اعلام می‌کردند.


رانندگان جوان


برای رفت و آمد این خودروی جالب، شماری از دختران و پسران جوان به خدمت گرفته شده بودند که همگی آنها در حد رفع نیاز به زبان انگلیسی آشنا بودند و در عین حال راه استفاده و راندن این خودرو را نیز آموخته بودند.


تاکسی موردنظر البته از نظر ظاهری نیز شرایط خاص خود را داشت. این وسیله نقلیه فاقد هرگونه در بود تا سوار و پیاده شدن به آن به سهولت صورت پذیرد. وضعیت آب و هوایی گوانگژو در فصل پاییز هم به گونه‌ای بود که سرمای آزاردهنده‌ای مسافران را تهدید نمی‌کرد و به همین دلیل این تاکسی ویژه، کارایی مناسبی در دهکده بازی‌ها و حتی در فضای داخلی ورزشگاه‌ها پیدا کرده بود.

کارایی آسان

تاکسی ویژه دهکده بازی‌های آسیایی با یک موتور الکتریکی به حرکت درمی‌آمد. انتخاب یک وسیله حمل و نقل برقی از سوی برگزارکنندگان به این دلیل بود که در درجه اول توجه چینی‌ها به محیط زیست و کاهش آلاینده‌های احتراقی را نشان دهد و در مرتبه دوم نیز آرامش و سکوت این خودروها در حرکت، تناسب آشکاری با محیط زندگی موقت خبرنگاران و ورزشکاران ایجاد کرده بود.

در واقع اگر به جای این تاکسی‌های ساکت و بدون دود، نمونه‌های معمول در حال تردد بودند، قطعا سر و صدا و آلودگی زیادی در دهکده به وجود می‌آمد.

تاکسی برقی دهکده ‌بازی‌ها مجهز به یک موتور برقی با نیروی 40 اسب بخار بود و همین حجم به ظاهر اندک از توانایی، برای حرکت دادن 10 مسافر و یک راننده کافی به نظر می‌رسید. سبکی بدنه این خودرو و سادگی سازه و پیشرانه آن باعث شده بود که تاکسی ویژه دهکده، با فراغ بال و ساعت کاری پرشمار انجام وظیفه کند.

روی داشبورد ساده و بی‌دردسر آن تنها یک نشانگر وضعیت باتری، یک کلید روشن و خاموش الکتروموتور و یک سیستم صوتی ساده قرار داشت که راننده به فراخور از آنها استفاده می‌کرد. باتری‌های این اتومبیل عجیب زیر چهار ردیف صندلی قرار گرفته بودند و عموما از جنس نیکل – کادمیوم بودند. باتری‌های نیکلی به خاطر وزن قابل توجه‌شان، مرکز ثقل این تاکسی را پایین آورده بودند تا پایداری بیشتری در حین حرکت به وجود بیاید. در ضمن چراغ‌های جلو و چراغ خطر عقب هم سیستم نوردهی و هشدار این تاکسی را کامل کرده بود و یک برف‌پاک‌کن بزرگ نیز شیشه جلو را در مواقع بارندگی تمیز می‌کرد.


تاکسی ویژه دهکده بازی‌های آسیایی گوانگژو، در طول برگزاری مسابقات که از ابتدا تا انتهای آن به حدود 38 روز می‌رسید، مسافران بسیاری را جابه‌جا کرد. به گفته یکی از مسوولان حمل‌ونقل دهکده، حدود 250 دستگاه از این تاکسی ویژه در نقاط مختلف برگزاری بازی‌ها به کار گمارده شده بودند که روزانه حداقل 50 هزار نفر را جابه‌جا می‌کرد. تاکسی برقی دهکده بازی‌های آسیایی محل برخورد و آشنایی خبرنگاران و ورزشکاران ملل مختلف بود و در طول مسیر دوستی‌های پایداری شکل گرفت. این یکی قطعا از خصوصیات تاکسی‌های خودمان در ایران هـــم هست، این‌طور نیست؟