صبح اميد

باشگاه‌هاي ورزشي با انتخاب پيراهن براي بازيكنان خود در قالب طرح و رنگ در واقع در پي شناساندن بيشتر خود، جذب هواداران بيشتر و در نهايت ايجاد علاقه در بين هواداران و بازيكنان هستند

امروزه پيراهن‌هاي ورزشي به نمادي از قدرت، موفقيت و مليت كشورها يا باشگاه‌هاي ورزشي تبديل شده‌اند. در رده ملي، اكثر كشورها با استفاده از رنگ‌هايي كه در پرچمشان به كار رفته، در انتخاب رنگ پيراهن‌هاي ملي، به نوعي، علاقه خود را به كشورشان نشان مي‌دهند.

قصه پيراهن‌هاي باشگا‌هی اندكي متفاوت از پيراهن‌هاي ملي است. پيراهن‌هاي باشگاهي معمولاً متأثر از يك نماد به عنوان طرح اوليه و سپس انتخاب رنگ است. اين رنگ و نماد حتي مي‌تواند وابستگي يك باشگاه را به يك شركت تجاري، شهر يا استان نشان دهد؛ به همين دليل در طول سال‌ها، شاهد تغيير رنگ‌ها و حتي نمادها و نشان‌ها نيز هستيم.

در گذشته شايد چندان به زيبايي يا حتي راحتي پيراهن بازيكنان توجهي نمي‌شد؛ حتي در دو دهه اخير پيراهن‌هايي طراحي شده‌اند كه به زعم طراحان و باشگاه‌ها زيبا و خوب هستند ولي با استقبال هواداران روبه‌رو نشده و در زمره پيراهن‌هاي زشت ورزشي ثبت شده‌اند.

اكنون پيراهن‌هاي ورزشي اهمیت بسياري پيدا كرده‌اند. حضور اسپانسرهايي كه پول‌هاي هنگفتي به باشگا‌ه‌ها تزريق مي‌كنند و تأكيد بر استفاده از رنگ‌هايي كه تبليغ شركت‌ها به وضوح در آن نمايان و برجسته باشد، همچنين توقع هواداران كه با خريد پيراهن و محصولات ورزشي باشگاه علاقه به تيم خود را نشان مي‌دهند، باعث شده طراحي لباس، انتخاب رنگ و... بسيار بااهميت باشد؛ به ويژه اين كه باشگاه‌ها اكنون بخشي از هزينه‌هاي خود را از فروش پيراهن و ساير اقلام ورزشي‌شان تأمين مي‌كنند. باشگاه‌هاي بزرگي چون رئال‌مادريد و بارسلوناي اسپانيا، چلسي و منچستريونايتد انگليس، بايرن‌مونيخ آلمان و... مثال‌هاي خوبي براي هستند كه نشان مي‌دهند علاوه بر استقبالي كه از محصولاتشان در كشورهاي خود مي‌شود، پيراهن‌هاي ورزشي آنها در ديگر كشورهاي جهان طرفدار  دارد. در اين جا بد نيست اشاره‌اي به پيراهن باشگاه‌هايي كنيم كه در سال‌هاي مختلف جزو پيراهن‌هاي زشت بوده‌اند و به عنوان نمونه بي‌سليقگي طراحان و باشگاه‌ها معرفي شده‌اند.


در اوايل دهه 90، باشگاه نورويچ تلاش فراواني داشت تا بتواند خود را در سطح بزرگان فوتبال كشور انگليس و همچنين اروپا نشان دهد.


طراحان پيراهن باشگاه تلاش كردند در طرح پيراهن باشگاه از طرح و رنگ‌هاي دو باشگاه معروف ايتاليا و آلمان به نام‌هاي اينترميلان و بايرن‌مونيخ الهام بگيرند ولي در نهايت پيراهني كه طراحي شد بيشتر شبيه پيراهن‌هاي ورزشي مانند پینت‌بال بود تا فوتبال!

 

در موزه ويژه باشگاه منچستريونايتد پيراهن ورزشي اين تيم مربوط به سال 1995 بدجوري توي ذوق تماشاگران مي‌زند و حداقل الكس فرگوسن در اين يك مورد گناهكار است!



این پیراهن نه به نام شیاطین سرخ می‌خورد و نه حس برتری را القا می‌کرد. يك پيراهن نه، ببخشيد! يك تي‌شرت كه بيشتر به درد مهماني مي‌خورد تا بازي فوتبال!


باشگاه استون‌ويلا در دهه 90 از تيم‌هاي بزرگ ليگ برتر انگليس بود؛ ولي اين روند پس از سال 2000 تداوم نيافت. پيراهن‌هاي ورزشي اين باشگاه هرچند در دوره خود چندان هم بد به نظر نمي‌رسيد، استفاده از تركيب رنگ‌هايي مثل سياه، قرمز و سبز باعث شد پيراهن‌هاي اين باشگاه هم چنگي به دل نزند.


مكزيكي‌ها را بايد بدسليقه‌ترين افراد روي زمين از نظر انتخاب رنگ براي تيم فوتبال معرفي كرد. پيراهن‌هاي عجيب و غريب و الهام‌گرفته از فرهنگ سرخ‌پوستي فقط به دهه 90 و سال هاي 94 و 98 ختم نمي‌شود.
 
در سال 1994 پيراهن خورخه كمپوس، دروازه‌بان اين تيم بيشتر به يك تابلوي نقاشي شبيه بود.

در سال 98 نيز پيراهن بازيكنان باشگاه در نوع خود منحصر به فرد، جالب و در عين حال بسيار زشت بود!




دهه 90، گويي دهه آزمايش و امتحان رنگ‌هاي مختلف در پيراهن‌هاي ورزشي بود و در اين عرصه آرسنالي‌ها پيشتاز بودند و سعي مي‌كردند تغييرات زيادي در پيراهن‌هاي ورزشي خود ايجاد كنند؛ ولي بدترين آن در سال 1991 بود كه پيراهن باشگاه با رنگ زرد و مشكي بيشتر به پيراهن دلقک‌ها و شعبده‌بازها شباهت داشت تا پيراهن يك تيم فوتبال!


باشگاه چلسي پيش از خريداري توسط رومن آبرامويچ، سرمايه‌دار بزرگ روس، باشگاه چندان مطرحي در ليگ برتر انگليس نبود و حداقل در قواره‌هاي قهرماني مطرح نمي‌شد. با اين حال در اوايل دهه 90 مي‌شد ستارگان بزرگي را در تركيب اين تيم ‌ديد. در سال 1995 طراحان لباس، پيراهن‌هايي براي اين باشگاه طراحي كردند.


اوج بدسليقگي آنها زماني مشخص شد كه رودگوليت، ستاره هلندي وارد زمين شد. پيراهني كه با چهره خاص گوليت همخوانی نداشت و بيشتر به پيراهن مهماني شباهت داشت تا فوتبال!


گويا كامروني‌ها مشكل خاصي با شماره پيراهن‌هاي خود داشتند چون در پيراهن‌هاي طراحي شده تيم ملي كامرون در سال 2002، شماره پيراهن‌هاي اين تيم كه بيشتر شبيه پيراهن بسكتباليست‌ها بود، از فاصله بسيار دور نيز خوانده مي‌شد؛ البته اين نخستين بار نبود كه كامروني‌ها با پيراهن‌هاي خود خبرساز مي‌شدند؛ پيش از آن نيز با پيراهن‌‌هاي چسبان و غير استاندارد نگاه ها را به خود جلب كرده بودند.